|
|
De rimpels van zomaar een man
GEBLEVEN Verloren sta ik daar bedolven door jou ontstoken sterren golven. Bestaan ontkracht het niet-bestaan. Ik vang de lichten ver van hier vandaan, waarvan reeds velen zijn vergaan en overbrug de grens van waan Ons verbonden-zijn aan elke ster gehecht: jouw bestaan is blijvend echt |
|
