Als je geketend aan rotsdroge tranen zit

Zal ik de regen op je armen en je wimpers zijn

 

Als je in hoge woordennood en eenzaam bent

Zal ik je omhelzen en taal der ogen spreken

 

Als je vanuit de verte en in vrede komt

Doe ik mijn hoge poort vast open en laat de hangbrug neer

En kom je zonder enige verdediging diep binnen, elke keer

 

Als je je wapens neemt en van je af moet vechten

Sluit de poort zich razendsnel – de brug blijft wel –

Zodat je harde trappen mijn zachte ingewanden

Niet tot bloedens toe verwonden in ‘t dodelijk spel