De vriendschap
Connie Palmen

(...) In een van dat soort boeken heb ik ook dat woord gevonden, dat precies zegt wat ik bedoel als  ik op ben van de zenuwen, doordat iemand een opmerking maakt waarmee ik geen kant op kan,  omdat er twee kanten aan die opmerking zitten.
Van dat woord werd ik zo opgewonden, dat ik moest stoppen met lezen,  omdat het me te gelukkig maakte dat het bestond.
Als een dolle hond liep ik door mijn kamer, draaiend rondom dat boek, dat ik pas weer durfde te openen toen de opwinding in mijn hoofd een beetje was afgenomen, want het was bijna geen doen om dat vol te houden, om zoveel begrip in een keer te verhapstukken.
Het paste bijna niet in mij, zo voelde dat.  Ik had voor het eerst sinds lang geen redeloze honger meer.  De eerste aan wie ik dat toen verteld heb was Ara. (...)

Double bind is te menselijk voor woorden, dat komt niet onder dieren voor, dat weet ik zeker en daarom had ik mij er toen extra op verheugd om Ara eens haarfijn uit te leggen wat dat was en waarom ik dacht dat ik daar al mijn leven lang last van had, ook door haar. (...)

Van de theorie over de double bind was Ara niet zo onder de indruk als ik, dat zag ik, en ik had zeker niet tegen haar moeten zeggen dat zij mij, door een opmerking die ze maakte,  geen prachtiger voorbeeld had kunnen geven van hoe je iemand kunt verscheuren, door iets tegelijkertijd af te keuren en te bewonderen en dat nou precies was wat ze deed. Ze sprak daarna een week niet met mij.

pagina 175