de reiziger die achterlaat
de rug toekeert
zijn wegen verder gaat
de vluchteling die overhaast
de burcht opzoekt
zijn aftocht eerder blaast
keert in de tijd het jaar weer om
zij zullen weten van de wolken
houden van wat wind en zon
licht dat op de aarde achterbleef
verblind hen ook na vele jaren
nog door de wagenruiten heen
hij draagt zijn hele leven
dat vertrekpunt mee
dat wat gedeeld werd
en gemaakt door twee
zo doet ook de achterblijver
twee helften aan de doorsnee
maar jij mijn lief
werd stil en drageloos
ik bewaak nog onze cirkel
maar van ons aardse koninkrijk
verdwenen wel de halo's