de reiziger die achterlaat

de rug toekeert

zijn wegen verder gaat

de vluchteling die overhaast

de burcht opzoekt

zijn aftocht eerder blaast

 

keert in de tijd het jaar weer om

zij zullen weten van de wolken

houden van wat wind en zon

licht dat op de aarde achterbleef

verblind hen ook na vele jaren

nog door de wagenruiten heen

hij draagt zijn hele leven

 

dat vertrekpunt mee

dat wat gedeeld werd

en gemaakt door twee

zo doet ook de achterblijver

twee helften aan de doorsnee

 

maar jij mijn lief

werd stil en drageloos

ik bewaak nog onze cirkel

maar van ons aardse koninkrijk

verdwenen wel de halo's