Tijdens de motortour achteraan rijdend, wat rustig door de bochtjes, op mezelf, leek de lucht dikker dan anders. Mijn ogen waren nog slaapdik en mijn lijf sputterde wat tegen dit ritme.

Tot ik jou tegenkwam ergens halverwege en ik de spelletjes speelden die wij speelden.
Ik danste met jouw motor over de weg.
Mijn armen wijd uit spreidend om het leven met jou erin te vangen.
Ik opende mijn lichaamshouding omdat ik jou bij me waande, omdat ik weer even de blijheid voelde van toen.

Ik zou nooit zo hebben leren rijden als jij niet in mijn leven was geweest. En zeker nooit meer als ik pas na je dood weer op de motor gestapt was. Dit vermogen in mij heb jij gestimuleerd en samen hebben we het doorleefd en volledig aangenomen.
Nu kan ik door terug te grijpen naar wat wij deelden, soms deze warme vrijheid berijden nu het zonder je moet.
Hoewel, je moet er op die speciale manier wel bij zijn, anders lukt het me niet.

14 juli 2005 na ruim 3 jaar afwezigheid